جشنوارۀ فیلم فجر؛ گزارش اختصاصی روزچین – تنگۀ ابوقریب

جشنواره فیلم فجر / تنگه ابوقریب

دوستان مخاطب پرونده‌های سینمایی جشنوارۀ فیلم فجر، امروز با یکی از مهم‌ترین شانس‌های سیمرغ بلورین در خدمت شما هستیم. با بررسی تنگه ابوقریب آخرین ساخته بهرام توکلی با ما همراه باشید.

در‌حالی‌که جشنواره فیلم امسال دارد به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شود، مدعیان اصلی جوایز نیز کمابیش قابل‌حدس‌زدن می‌شوند. در میان این مدعیان اصلی نام فیلم تنگه ابوقریب بهرام توکلی نیز برده می‌شود که یکی دیگر از فیلم‌های تولید بزرگ مؤسسه فیلمسازی اوج در جشنواره امسال است.

جشنواره فیلم فجر-تنگه ابوقریب
نمایی از فیلم تنگه ابوقریب

بهرام توکلی کارگردان خوش‌فکری است که با خاستگاهی تئاتری قدم در وادی فیلمسازی و سینما گذاشته است. با اقتباس از نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز در فیلم های اینجا بدون من و بیگانه توانایی‌اش را به مخاطبان سینمای ایران اثبات کرده و امروز از مهم‌ترین چهره‌های کارگردانی سینمای ایران شناخته می‌شود. اینک این کارگردان با تجربۀ ساخت فیلمی در ژانر جنگی به‌ دنبال تجربۀ جدیدی است که در آن به جای روایت، فرم و کارگردانی پیش‌برنده باشد.

تنگه ابوقریب به مهم‌ترین بازه مبارزات ایران در جنگ با رژیم بعثی عراق در روزهای آخرجنگ (تیر ۶۷) در محلی به همین نام می‌پردازد. در روزهایی که با عبور لشکر زرهی تانک‌های عراق از این تنگۀ استراتژیک، جنگ برای ایران، مغلوبه می‌بود و گردان عمار با دستانی خالی در مقابل این حمله ایستادگی کرد. برای پرداخت به واقعه، توکلی بدون استفاده از بهره‌گیری از روایت، یک زاویۀ روایت تکنیکال و جذاب از کارگردانی منسجم را انتخاب کرده و بدون دخل و تصرف متنی، به نمایش عملیات می‌پردازد.

مهم‌ترین ویژگی فیلم و وجه تمایزش از سایر آثار ساخته‌شده در باب جنگ تحمیلی این است که تنگه ابوقریب دربارۀ انسان‌هایی است که در کالبد سربازانی درگیر جنگ بوده‌اند: انسان‌هایی که می‌ترسند، حسرت می‌خورند، زخمی می‌شوند و درد می‌کشند تا جلوی دشمن بایستند. توکلی به سراغ خود سربازان می‌رود و نه قهرمانان و فرمانده‌های جنگ. تمام نمایشش از این واقعه درگیری انسان‌هایی معمولی اما مصمم در جنگی است که در آن شکست برایشان تعریف ندارد. شکست برای این سربازان، مصادف با بی‌ثمری خون کسانی است که هشت سال ایستادگی کرده‌اند. در این راه پایشان می‌لغزد، گاهی آرزو می‌کنند هیچ‌گاه جنگ شروع نشده بود و در غم دوستانشان درد می‌کشند.

از دست ندهید:  جشنوارۀ فیلم فجر؛ گزارش اختصاصی روزچین - مغزهای کوچک زنگ زده

فیلم از‌لحاظ تکنیک‌های فیلمسازی در سطح بالایی از استاندارد قرار دارد و موسیقی و فیلمبرداری درست و در خدمت فیلم توانسته است به‌درستی مخاطب را درگیر صحنه‌های میدان جنگ کند. در تمام لحظاتی که دوربین همانند یک راوی (با استفاده از تکنیک دوربین روی دست) در ورودی تنگه حاضر است، با سکانس پلان‌هایی طراحی‌شده و هندسی چشمگیر عمل می‌کند و تدوین صدا و موسیقی متن اتمسفری دقیق را بر مخاطب حاکم می‌کند. بازی‌های باورپذیر و بدون اغراق بازیگران، تأثیر‌گذاری پلان‌های تکنیکال فیلم را دو‌چندان می‌کند و برای مخاطبان، تجربۀ نگاه برابر و همذات‌پندارانه نسبت به شخصیت‌ها را به وجود می‌آورد. در‌نهایت مجموعۀ عوامل تشکیل‌دهندۀ فیلم سبب می‌شود که فیلم بدون وجه تبلیغاتی و کمترین میزان شعار به نمایش روز بزرگ گردان عمار بپردازد. از این جهت می‌توان گفت فیلم تنگه ابوقریب بیش از آنکه متعلق به سینمای دفاع مقدس باشد، به خود سینما و فیلمسازی جنگ تعلق دارد.

در‌نهایت می‌توان گفت فیلم تنگه ابوقریب در میان فیلم‌های حاضر در سی‌و‌ششمین جشنوارۀ فیلم فجر می‌تواند از مهم‌ترین شانس‌های برنده‌شدن سیمرغ بلورین جشنواره باشد. با ادامه بررسی آثار جشنواره فیلم فجر و گزارش فیلم‌های مدعی در روزهای آخر با ما همراه باشید.

 

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه