داستان بازی تاج و تخت (۲۳)؛ وایت‌‌ها

از خصلت‌های جالب‌توجه سریال بازی تاج و تخت یکی این است که به مانند کلافی در‌هم‌تافته می‌ماند که داستان‌ها و روایت‌های آن، همچون گرافی پیچیده به یکدیگر مرتبط‌‌‌اند (می‌دانم که بارها این را گفته‌ام!). فرقی نمی‌کند در اسوس باشی یا در وستروس، بالاخره داستانی پیدا می‌شود که تو را به گوشه‌ای دیگر در هفت پادشاهی یا حتی قاره و تاریخی دیگر پرتاب کند. در سلسله مباحث دنباله‌دارمان به وایت‌واکر‌ها رسیدیم و توضیحاتی در مورد ماهیت آن‌ها دادیم. اما وایت‌واکرها با ارتشی که از انسان‌ها برای خود تدارک می‌بینند – یا به‌عبارتی‌دیگر وایت‌ها – قدرتی چندبرابر پیدا می‌کنند. در این متن به وایت‌ها می پردازیم و در متن بعد به‌سراغ راه‌هایی می‌رویم که می‌توان با این نیروهای تاریک به مقابله پرداخت. متن‌های دیگر را هم خدا می‌داند به کجا خواهیم رسید!

⛔هشدار! اگر هنوز در ابتدای دیدن سریال بازی تاج و تخت هستید، بهتر است از خواندن ادامۀ متن صرف‌نظر کنید.

نخستین نشانه‌ها از وایت‌ها

اگر مبنا را اطلاعاتی بگذاریم که از سریال دریافت کرده‌ایم و قسمت نخست سریال را هم به کناری بگذاریم، نخستین مواجهه جدی مخاطبین سریال با وایت‌ها، به زمانی باز می‌گردد که جان اسنو به کسل بلک رفته و به نیروهای نگهبان شب پیوسته است. در این ایام است که نگهبانان شب، جنازۀ چند تن از سربازان را که برای گشت‌زنی به آن‌سوی دیوار رفته‌اند، به داخل قلعه می‌آورند و همان زمان این بحث در می‌گیرد که باید آن‌ها را سوزاند یا نه. با فرارسیدن شب و تاریکی، سربازی که تبدیل به وایت شده است، به جور مورمونت حمله می‌کند و جان اسنو موفق می‌شود که با سوزاندن آن، فرمانده را نجات دهد.

طبق همین سکانس هول‌انگیز چند دقیقه‌ای، مخاطب می‌تواند نشانه‌هایی از وایت‌ها را نزد خود داشته باشد:

۱. آن‌ها چشمانی به رنگ آبی براق دارند؛

۲. در برابر ضربه‌های شمشیر به‌راحتی دوام می‌آورند. در واقع، آن‌چنان که در فصل هفتم نیز مشخص شد، ممکن است دست وایت‌ها را از بدن آن‌ها جدا کرد و آن‌ها به‌راحتی به جنگ خود ادامه دهند، همچنان‌که دستانش مداوم تکان می‌خورد.

۳. در برابر آتش به‌شدت آسیب‌پذیرند، گویی که بدنشان با ماده‌ای اشتعال‌زا پوشانده شده باشد، به‌سرعت به‌مض تماس با آتش گْر می‌گیرند و می‌سوزند – ملیساندر که از تضاد آتش و یخ مداوم سخن می‌گفت، آیا از چنین نشانه‌هایی باخبر بود؟

۴. علی‌رغم مرگ و برانگیختن دوباره، به نظر می‌رسد که می‌توانند حداقل بخشی از حافظۀ خود را در اختیار داشته باشند. وایتی که به جور مورمونت حمله کرد، از محل سکونت او به‌خوبی مطلع بود. اگر این درست باشد، وایت‌هایی که در میان سرباز‌ها بوده‌اند، خطری بالقوه به شمار می‌روند.

از دست ندهید:  داستان بازی تاج و تخت؛ خانواده دنریس تارگرین (۱۳)

و اگر بخواهیم نبرد هارد هوم را به یاد آوریم، می‌توانیم به مشخصۀ دیگری برسیم:

۴. وایت‌واکر‌ها می‌توانند پس از مرگ مردگان آدمیان را به خدمت گیرند و تفاوتی در سن و سال وجود ندارد.

و اگر فصل پنج و ششم و فصل آخر (فصل هفتم) را مدنظر داشته باشیم، مشخصۀ دیگری نیز خودی نشان می‌دهد:

۵. وایت‌واکر‌ها می‌توانند موجودات دیگر را هم تبدیل به وایت کنند. درمورد موجودات کوچک خطر چندانی وجود ندارد، اما موجودات بزرگ‌تر و عظیم‌الجثه، خطری بزرگ برای آدمیان به شمار می‌روند (بعدها درمورد حیوانات موجود در بازی تاج و تخت خواهیم نوشت).

چگونه می‌توان وایت‌ها را از میان برد

آتش. چه در میان کسل بلک باشد و در چه فصل‌های انتهایی، ما دقیقاً خبر داریم که وایت‌ها را با آتش می‌توان به‌راحتی از بین برد (این امتیازی برای دنریس و اژدهایانش به شمار می‌رود). اما راه‌های از‌بین‌بردن وایت‌ها به همین جا ختم نمی‌شود.

آب.  ممکن است متناقض به نظر برسد، اما دست‌کم به‌واسطۀ دانسته‌هایمان از فصل آخر می‌‌دانیم که وایت‌ها توانایی شنا‌کردن ندارند و چنین چیزی پاشنۀ آشیل آن‌هاست. یعنی مادامی که انسان‌ها در جزیره‌ای ساکن باشند و با وایت‌واکرها تماس نداشته باشند، از شر وایت‌ها در امان هستند.

دراگون گلس. در میان علما اختلاف وجود دارد که دراگون گلس تا چه حد در برابر وایت‌ها کاربرد دارد. اما به نظرم به یقین می‌توان گفت که دراگون گلس بهترین سلاح برای مقابله با وایت‌هاست. در قسمت ششم فصل هفتم، زمانی که گروه جان اسنو با یک خرس که وایت شده بود رو در رو شد، حتی آتش هم نتوانست خرس را به‌سرعت از پای در آورد، اما خنجر از دراگون گلس ساخته‌شدۀ جورا مورمونت، به‌محض تماس با بدن خرس، آن را از پای در آورد.

تکه‌تکه شدن.  زخم‌های عمیق بر بدن وایت‌ها کارساز نیست و تنها چند پاره شدن آن‌هاست که وایت‌ها را از کار می‌اندازد.

در متن بعدی به‌سراغ شیشه اژدها خواهیم رفت، از پادشاه شب و تاریخ طولانی وستروس هم احتمالاً سوژه‌های بعدی ما هستند.

با روزچین همراه باشید.

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه