لحظات فراموش‌نشدنی جام‌ جهانی؛ ضربه سر زین‌الدین زیدان (۱)

در سلسله مباحث دنباله‌داری که از امروز نخستین نوشتۀ آن را به اشتراک می‌گذاریم، لحظات فراموش‌نشدنی جام‌ جهانی را یکایک مرور می‌کنیم. در بخش نخست به سراغ زیدان می‌رویم و ضربۀ سر او به ماتراتزی.

ضربه‌ سر  زین‌الدین زیدان؛ بخش اول

ناگهان سروصدای جمعیت به هوا رفت. اتفاقی رخ داده بود. مارکو ماتراتزی روی زمین به خود می‌پیچید. گزارشگران بازی گیج شده بودند. آن‌ها تصور می‌کردند احتمالاً دیوید ترزگه کاری کرده باشد، ولی این‌ها همه حدس و گمان بود. در آن لحظه توپ سوی دیگر میدان بود و صدها میلیون بیننده‌ تلویزیونی صحنه را ندیده بودند.

ولی جیان لوئیجی بوفون صحنه را دیده بود و به‌ همین‌ دلیل به سمت داور خط‌نگهدار دویده بود و با انگشتش ماترازی را نشان می‌داد. تا اینجا بقیۀ بازیکنان دیگر قضیه را فهمیده بودند. اما، در میان همه‌ این هیجانات یک نفر زیادی آرام بود. زین‌الدین زیدان به جلو خیره شده بود. هوراسیو الیزوندو، داور بازی، پس از صحبت با کمک‌هایش به‌سمت کاپیتان فرانسه می‌رود و به او کارت قرمز نشان می‌دهد.

آنچه مردم به یاد نمی‌آورند این است که زیدان اصلاً قرار نبود آنجا باشد. شوک حذف از جام‌ملت‌های اروپای ۲۰۰۴ به دست یونان نشانۀ پایان‌یافتن یک عصر بود و به زیدان ثابت کرد که باید از بازی‌های ملی خداحافظی کند. دیگر دورۀ او پایان یافته بود. زیدان در ۱۲ آگوست ۲۰۰۴ بیانیه‌ای روی سایتش منتشر کرد: «مدت‌ها بود به این تصمیم فکر می‌کردم. معتقدم که در یک لحظه‌ خاص باید بگویید بس است. در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ بازیکنان بزرگی بازنشسته شدند و حالا نوبت من است.»

تقریباً یک سال بعد زیدان در همین وب‌سایت اعلام کرد که به بازی‌های ملی بازمی‌گردد. شایعات زیادی دربارۀ بازگشت زیدان وجود داشت، ولی او آن‌ها را رد می‌کرد. کریستوف دوگاری هم‌تیمی سابق زیدان که با او قهرمان جام‌جهانی ۱۹۹۸ شد، در مصاحبه با روزنامۀ اکیپ به مصاحبه‌کننده گفت: «این سایت احتمالاً هک شده است و چنین خبری نمی‌تواند درست باشد.» هیچ هکی در کار نبود و زیدان به مسابقات ملی بازگشت. زیدان در بیانیه‌ای اعلام کرد: «برای اولین بار در عمرم حرفم را زیر پا گذاشته‌ام. وقتی تصمیم به بازنشستگی گرفتم، در این کار بسیار جدی بودم، ولی امروز تصمیم گرفتم کار دیگری بکنم.»

او در توضیح دلیل بازگشتش به بازی‌های ملی می‌گوید: «شبی ساعت ۳ نصف‌‌شب ناگهان از خواب بیدار شدم و با کسی در این مورد صحبت کردم. تا روز مرگم اسم آن فرد را به کسی نخواهم گفت، این کار خیلی احمقانه بود. این فرد کسی است که احتمالاً هرگز او را نخواهید دید. در آن روز من با او در خانه‌اش تنها بودم و همان روز تصمیم به بازگشت گرفتم. تا آن زمان چنین چیزی را تجربه نکرده بودم، احساس می‌کردم نیرویی مرا به انجام کاری وا می‌دارد. باید به صدایی که مرا راهنمایی می‌کرد گوش می‌دادم.»

از دست ندهید:  آشنایی با نمادهای جام جهانی فوتبال

ریموند دومنک، مربی آن زمان تیم ملی فرانسه، درباره‌ خبر بازگشت زیدان گفت: «مسلماً بسیار خوشحالم.»

هم‌تیمی‌های سابق زیدان همچون کلود ماکه‌له‌له و لیلیان تورام هم از تصمیم او حمایت کردند و آن‌ها هم به تیم ملی بازگشتند. در سال ۲۰۰۴، وقتی ریموند دومنک هدایت تیم فرانسه را پس از ژاکه سانتینی بر عهده گرفت، برای راضی‌کردن این سه بازیکن باتجربه (که آن روز روی هم ۹۸ سال سن داشتند) برای بازگشت به تیم فرانسه خیلی به سختی نیفتاد. در آن سال فرانسه برای صعود به جام‌جهانی حال و روز خوشی نداشت و تجربه‌ گران‌قدر این بازیکنان می‌توانست بسیار گره‌گشا باشد.

فرانسه در دور مقدماتی جام‌جهانی ۲۰۰۶ در گروهی نسبتاً آسان قرار داشت و با وجود اینکه شکستی در کارنامه نداشت، طرفداران فوتبال در این کشور نگران نوع بازی تیم‌شان بودند. این نگرانی پس از کسب تساوی‌های صفر-صفر در برابر اسرائیل، ایرلند و سوئیس به اوج رسید (قبرس و جزایر فارو دو تیم دیگرِ گروه بودند). این نتایج باعث شد تیم دومنک در فاصلۀ چهار بازی مانده تا پایان رقابت‌ها با سه امتیاز کمتر از تیم اول، یعنی ایرلند، در جایگاه  چهارم گروه باشد. اما با بازگشت ماکه‌له‌له، تورام و زیدان فرانسه با کسب سه پیروزی و یک تساوی از چهار بازی باقی‌مانده، خود را به صدر گروه رساند و خیال فوتبال‌دوستان فرانسوی راحت شد.

سه هفته پیش از پایان فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ لالیگا، زیدان بیانیۀ دیگری منتشر کرد. او قصد داشت برای همیشه از فوتبال ملی و باشگاهی خداحافظی کند. او گفت: «با‌توجه‌به شرایط بدنی‌ام نمی‌توانم یک سال دیگر در این سطح از مسابقات بازی کنم. بهتر است همین حالا وضعیتم را مشخص کنم. مدت‌هاست به این تصمیم فکر می‌کنم. سه سال از فصلی که با رئال مادرید به همه چیز رسیدیم گذشته است. در طول این سه فصل، تنها یک فصل را آن‌گونه که می‌خواستم، توانستم بازی کنم. قرار نیست از گذشته‌ام بهتر بازی کنم.»

دیگر از آن ضربات والی و آن رقص با توپ خبری نخواهد بود. ولی عاشقان فوتبال و زیدان هنوز این شانس را داشتند که یک بار دیگر شاهد هنرنمایی او در صحنه‌ای بزرگ و بین‌المللی باشند.

ادامه دارد…

منبع

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه