لحظات فراموش‌نشدنی جام‌های جهانی؛ حذف ایتالیا به دست کره‌جنوبی (۱)

در صفحۀ مخصوصی که برای جام جهانی ۲۰۱۸ داریم، پرونده‌ای برای لحظات فراموش‌نشدنی جام جهانی تدارک دیده‌ایم. پیش‌از‌این درمورد ضربه سر زیدان (۱ و ۲ و ۳ , ۴) و گل‌به‌خودی مرگبار اسکوبار (۱ و ۲ و ۳) نوشتیم. اینک از حذف ایتالیا توسط کره جنوبی می‌گوییم. کم‌کم به گذشته‌های دورتر هم خواهیم رفت، به رونالدو در فرانسه و رودی فولر و… . با روزچین همراه باشید.

حذف ایتالیا به دست کره‌جنوبی

 

داستان دو مربی

ایتالیای جام‌جهانی ۲۰۰۲ تیم فوق‌العاده‌ای بود. در خط حمله تیم بازیکنانی مثل الساندرو دل‌پیرو، فرانچسکو توتی، کریستین ویری و فیلیپو اینزاگی در بهترین فرم‌شان قرار داشتند. قلب خط دفاع این تیم در اختیار فابیو کاناوارو و الساندرو نستا بود و پائولو مالدینی بزرگ هم وزنه‌ای در این تیم بود. تازه پشت سر آن‌ها هم جیان لوئیجی بوفون، یکی از بهترین دروازه‌بانان تاریخ، قرار داشت.

بیشتر این بازیکنان دو سال قبل توانسته بودند تیم‌شان را به فینال مسابقات یورو ۲۰۰۰ برسانند، جایی که پس از تساوی ۱-۱ مقابل فرانسه در وقت‌های اضافی مغلوب گل طلایی دیوید ترزگه شدند و از کسب جام باز ماندند. دینو زوف، مربی آن سال‌های ایتالیا، بلافاصله پس از شکست در فینال مسابقات یورو، به درخواست تمدید قراردادش با تیم ملی ایتالیا جواب منفی داد. آن روزها انتقادات زیادی، خصوصاً از طرف سیلویو برلوسکونی مالک تیم میلان، متوجه زوف بود.

زوف در تیم ملی ایتالیا جایش را مربی بزرگی به نام جیوانی تراپاتونی داد. در کارنامۀ تراپاتونی هفت عنوان قهرمانی سری آ، دو قهرمانی جام یوفا، یک قهرمانی اروپا و یک قهرمانی بوندس‌لیگا قرار داشت. ولی همۀ این افتخارات متعلق به بیش از یک دهه قبل بود. بسیاری معتقد بودند بازی تدافعی تراپاتونی، حتی پس از آنکه ایتالیا را بدون باخت به جام‌جهانی رساند، دیگر دِمُده شده است.

در طرف مقابل، گاس هیدینگ بزرگ هدایت کره‌جنوبی را برعهده داشت. البته در فاصله یک سال به جام‌جهانی اوضاع در اردوی کره آن‌چنان خوب پیش نمی‌رفت. کره در مسابقات جام کنفدراسیون‌ها در سال ۲۰۰۱ با نتیجۀ ۵-۰ مغلوب فرانسه شده بود و همین نتیجه طرفداران فوتبال در این کشور را بسیار نگران کرده بود. کره با وجود دو پیروزی در آن مسابقات نتوانست از دور گروهی صعود کند.

اوضاع در سال بعد هم برای کره خوب پیش نمی‌رفت. آن‌ها که به‌عنوان تیم مهمان به مسابقات کونکاکاف دعوت شده بودند از پنج بازی صاحب سه باخت و دو تساوی شدند. آن‌ها با این نتایج هم توانستند به نیمه‌نهایی مسابقات راه یابند و در آنجا با حذف مکزیک در ضربات پنالتی راهی دیدار فینال شدند، ولی طرفداران فوتبال در کره شدیداً نگران روند آمادگی تیم‌شان برای مسابقات جام‌جهانی بودند. روزنامه‌های کره‌ای پیش‌بینی می‌کردند گاس هیدینگ ممکن است حتی پیش از آغاز جام‌جهانی شغلش را از دست بدهد.

در آن مقطع نگرانی کره‌ای‌ها صرفاً به دلایل نتایج ضعیف تیم نبود. در کشوری که سن و تجربه در روابط اجتماعی حرف اول و آخر را می‌زند، مرد هلندی دسته‌بندی مردان تیمش بر‌اساس سن را کنار گذاشت و جوان‌ترهای تیم را ترغیب می‌کرد فارغ از این سنت‌های فرهنگی و اجتماعی خود را در کنار بزرگ‌ترهای تیم قرار دهند.

از دست ندهید:  لحظات فراموش‌نشدنی جام‌های‌جهانی؛ تُف فرانک ریکارد بر رودی فولر

زندگی خصوصی هیدینگ هم در آن شرایط مشکل‌ساز شده بود. هیدینگ مجرد بود و آن زمان با دختر جوانی به نام الیزابت زندگی می‌کرد و حتی او را با خود به مسابقات کونکاکاف برده بود؛ اتفاقی که جامعۀ محافظه‌کار کره‌جنوبی بر‌نمی‌تافت. آن زمان جره لانگمن در نیویورک‌تایمز نوشت: «در کشوری که مردم برای کار بیشتر بی‌خیال تعطیلات‌شان می‌شوند، به نظر می‌رسد هیدینگ تعطیلات زیادی دارد و زیادی در حال خوشگذرانی است».

ولی با شروع رقابت‌های جام‌جهانی همه چیز عوض شد. کره بازی‌ها را با پیروزی ۲-۰ برابر لهستان آغاز کرد و در بازی بعد با آمریکا به تساوی ۱-۱ رسید. تساوی در بازی آخرشان برابر پرتغال حکم صعود کره به جمع ۱۶ تیم جام را امضا می‌کرد، ولی تیم هدینگ به تساوی هم راضی نبود با برد ۱-۰ باعث حذف پرتغال از رقابت‌ها شد.

اوضاع در اردوی ایتالیا به این خوبی پیش نمی‌رفت. آن‌ها پس از پیروزی ۲-۰ برابر اکوادور، به کرواسی ۲-۱ باختند و در بازی آخر هم برابر مکزیک نتیجه‌ای بهتر از تساوی ۱-۱ به دست نیاوردند و با خوش‌شانسی به جمع ۱۶ تیم پایانی راه یافتند. در طول دور مقدماتی، انتقادات زیادی متوجه تاکتیک‌های تراپاتونی بود و پیرمرد ایتالیایی برای یافتن بهترین ترکیب دائماً بازیکنانش را تغییر می‌داد.

طرفداران تیم ملی ایتالیا بیش از عملکرد فنی تیمشان، از تصمیمات داوری شکایت داشتند. ایتالیا برابر تیم‌های کرواسی و مکزیک چهار گل به ثمر رساند که داوران این چهار گل را مردود اعلام کردند و تصاویر تلویزیونی نشان می‌داد تصمیم داور حداقل دربارۀ سه گل اشتباه بوده است.

زمزه‌هایی تئوری توطئه کم‌کم جان می‌گرفت. بی‌اعتمادی در فوتبال ایتالیا به‌قدری زیاد است که مردم این کشور حتی برای آن یک واژه ابداع کرده‌اند: «دیترولوژیا!» که شاید بتوان آن را به «دست‌های پشت پرده» ترجمه کرد.

درحالی‌که فیفا اصرار داشت این تصمیمات صرفاً اشتباهات انسانی بوده است، مردم کشور چکمه تصور دیگری داشتند. فوتبال‌دوستان ایتالیایی معتقد بودند سپ‌ بلاتر، رئیس وقت فیفا، با این کارها به‌نوعی به‌دنبال انتقام از رقیبش آنتونیو ماتارزه است. ماتارزه پیشتر سمت نائب رئیسی فیفا را برعهده داشت و کمی پیش از جام‌جهانی در انتخابات ریاست فیفا علیه انتخاب مجدد بلاتر تلاش می‌کرد.

آن زمان این امکان رد یا اثبات این تهمت وجود نداشت، ولی آنچه در دور بعد در شهر دائه‌جون رخ داد در حکم انداختن کبریت در انبار باروت بود.

آتزوری از گروه G به‌عنوان تیم دوم صعود کرد و به جمع ۱۶ تیم پایانی جام راه یافت و در این مرحله باید به مصاف کره میزبان می‌رفت. در‌حالی‌که رسانه‌های ایتالیایی به دلیل اتفاقات رخ‌داده تا اینجای رقابت‌ها کمی نگران بودند، تیم میزبان در آرزوی تکرار اتفاقاتی بود که همسایه شمالی‌شان در جام‌جهانی ۱۹۶۶ رقم زده بود. کر‌ه‌جنوبی و شمالی شاید از هم جدا و دشمنان سیاسی یکدیگر باشند، ولی وقتی بحث تاریخچه جام‌جهانی می‌شود، حس میهن‌پرستانۀ مشترکی دارند.

در‌حالی‌که دو تیم خود را آماده حضور در زمین چمن ورزشگاه جام‌جهانی دائه‌جون می‌کردند، طرفداران کره‌ای کاغذهای قرمز و سفیدی در دست گرفته بودند که رویش نوشته شده بود: «دوباره ۱۹۶۶!»

ادامه دارد…

 

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه