لحظات فراموش‌نشدنی جام‌های جهانی؛ تحقیر برزیل به دست آلمان

در صفحۀ مخصوصی که برای جام جهانی ۲۰۱۸ داریم، پرونده‌ای برای لحظات فراموش‌نشدنی جام جهانی تدارک دیده‌ایم. پیش‌از‌این درمورد ضربۀ سر زیدان (۱ و ۲ و ۳ , ۴) و گل‌به‌خودی مرگبار اسکوبار (۱ و ۲ و ۳) نوشتیم. از گل فوق‌العاده دنیس برکمپ گفتیم (۱ و ۲ و ۳ و ۴) و در این متن به باخت بزریل از آلمان می‌پردازیم. دست خدای مارادونا و گاز سوارز از متن‌های بعدی ما هستند. با روزچین همراه باشید.

نود دقیقۀ شوک‌آور باخت بزریل از آلمان

آلمان با نتیجه‌ای باور‌نکردنی پرافتخارترین تیم تاریخ جام‌های جهانی را در خانه‌اش شکست داد.

تیم‌های میزبان جام‌جهانی معمولاً یکی از اصلی‌ترین مدعیان قهرمانی هستند؛ اروگوئه (۱۹۳۰)، ایتالیا (۱۹۳۴)، انگلستان (۱۹۶۶)، آلمان غربی (۱۹۷۴)، آرژانتین (۱۹۷۸)، فرانسه (۱۹۹۸) همگی تیم‌هایی بودند که به‌لطف میزبانی توانستند برندۀ جام‌جهانی شوند. حتی تیم‌های بی‌نام‌و‌نشان‌تر دنیای فوتبال مثل سوئد (۱۹۵۸)، شیلی (۱۹۶۲) و کره‌جنوبی (۲۰۰۲) به‌لطف برخورداری از چنین امتیازی، به‌ترتیب در رتبه‌های دوم، سوم و چهارم جام قرار گرفتند؛ اتفاقی که دیگر هرگز برای‌شان رخ نداد.

البته این‌بار داستان چیز دیگری بود. زیکو، هافبک معروف برزیل در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دربارۀ بازیکنان برزیل در جام‌جهانی ۲۰۱۴ می‌گوید: «نگاه‌کردن به چهرۀ بازیکنان برزیل حین واردشدن به زمین چمن ورزشگاه مأیوسم می‌کرد. آن‌ها از بازی و از جام لذت نمی‌بردند و همین کار آن‌ها را سخت‌تر می‌کرد. وقتی آن‌ها با تیمی در قد و قواره خودشان روبه‌رو شدند، فاجعه رخ نمود!»

به‌غیر از برزیل و اسپانیا، همه تیم‌هایی که تاکنون برندۀ جام‌جهانی شده‌اند، حداقل یکبار سابقۀ قهرمانی به‌عنوان میزبان را دارند، این واقعیت وقتی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم برزیل تاکنون دو بار میزبان جام‌جهانی بوده است، ولی هیچکدام از پنج قهرمانی‌اش را در خانه کسب نکرده است. آن‌ها در اولین میزبانی‌شان در سال ۱۹۵۰ به‌شکل ناباورانه‌ای در فینال در ورزشگاه بزرگ و معروف ماراکانا مغلوب اروگوئه شدند؛ زخمی بر روح فوتبال این کشور که با گذشت بیش از نیم قرن هنوز التیام نیافته است. این اتفاق آن‌قدر بزرگ بود که از آن با عنوان «ماراکانازو» یاد می‌شود. ۶۴ سال بعد مصیبت دیگری اتفاق افتاد: «مینیرازو!» اما این‌بار اتفاق چیزی بیش از یک شکست ناراحت‌کننده یا ناامیدکننده بود، اینبار برزیل «تحقیر» شد.

آلمان‌ها طی تنها ۷ دقیقه چنان بلایی سر برزیل و هواداران این آوردند که برای همیشه در تاریخ فوتبال ماندگار خواهد بود. آلمان تا دقیقه ۲۳ بازی با تک گل مولر ۱-۰ از میزبان جلو بود، ولی بین هشتمین ثانیه از دقیقه ۲۳ تا ثانیه ۴۹ دقیقه ۲۹ بازی آلمان‌ها ۴ بار دیگر دروازه سلسائو را گشودند. مقابل چشمان ده‌ها هزار برزیلی حاضر در ورزشگاه و میلیون‌ها بینندۀ تلویزیونی رؤیای ملتی به خاکستر بدل شد. داوید لوئیز مدافع برزیل پس از آن بازی گفت: «می‌خواستیم مردمان را شاد کنیم؛ مردمی که رنج زیادی کشیده‌اند. می‌خواستیم لبخند را بر لب‌شان بیاوریم».

در دقیقه ۲۳ بازی، وقتی میروسلاو کلوزه با به‌ثمر‌رساندن دومین گل آلمان به اولین بازیکنی تبدیل شد که در جام‌های جهانی ۱۶ به ثمر رسانده است، دوربین‌های تلویزیونی چهره زنی برزیلی را به تصویر کشیدند که جوی اشکش روی رنگ‌های زرد و سبز پرچم برزیل بر گونه‌اش جاری بود. یک دقیقه بعد، وقتی تونی کروس با شوتی سرکش با پای چپ از پشت محوطه جریمه اختلاف را به سه گل رساند، دوربین‌های تلویزیونی چهرۀ زن برزیلی دیگری را نشان دادند که با چشمانی گرد و دهانی باز و نگاهی مسخ‌شده به‌دنبال یافتن کسی بود که به او بگوید این فقط یک خواب است، کابوسی که قرار نیست به وقوع بپیوندند، ولی افسوس و صد‌افسوس. تیته، مربی کنونی تیم ملی برزیل دربارۀ آن بازی می‌گوید: «آن بازی را در خانه و در کنار همسرم می‌دیدم. پس از گل سوم همسرم شروع به شیون و زاری کرد. آن نتیجه باور‌نکردنی بود. هنوز هم مردم از آن بازی حرف می‌زنند. شبح آن بازی تا ابد بر سر زندگی مردم ما خواهد ماند.»

ولی کار آلمان‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شد! بلافاصله پس از آنکه برزیلی‌ها بازی را دوباره شروع کردند، تونی کروس توپ را از فرناندینیو، هافبک دفاعی آن روز برزیل، دزدید و با یک-دو با خدیرا مدافعان برزیل را پی کارشان فرستاد و با ضربه‌ای آرام با بغل پا نتیجه را ۴-۰ کرد. سه دقیقه بعد، وقتی خدیرا گل پنجم را زد، کارگردان تلویزیونی بازی دیگر دل و دماغ رفتن به‌سراغ تماشاچیان را هم نداشت.

از دست ندهید:  پیش‌بینی بازی ایران و اسپانیا؛ اگر راموس گل‌به‌خودی بزند!

هانس فیلیک، دستیار یواخیم لوو در تیم ملی آلمان، می‌‌گوید وقتی در ۷ دقیقه ۴ گل زدیم یواخیم به‌سمت من آمد و پرسید: «این چیزایی که دارم می‌بینیم واقعین؟» لوو دربارۀ حسش در آن لحظه می‌گوید: «حسی از شعف و ناباوری. در بازی نیمه‌نهایی ۵-۰ از میزبان جلو بودیم. باورکردنی نبود!»

حدود ۱۵ دقیقه بعد و در فرصت استراحت بین دو نیمه، یواخیم لوو در رختکن حرف‌های عجیبی به بازیکنانش می‌زد: «خیلی خوب بازی نکنید!» لوو می‌گوید: «واقعاً دوست‌نداشتیم برزیل را جلوی چشم میلیون‌ها هوادارش تحقیر کنیم. احترامی که مردم برزیل در شهرهای مختلف برای ما قائل بودند وصف‌نشدنی است و برای من تحقیر آن‌ها پذیرفتنی نیست.»

هشت سال پیش‌تر، وقتی آلمان در جام‌جهانی ۲۰۰۶ در خانه مغلوب ایتالیا شد، لوو دستیار یورگن کلینزمن در تیم ملی آلمان بود. او می‌گوید: «ما درد ناشی از باخت در مسابقۀ نیمه‌نهایی در برابر طرفداران خودی را در آن بازی با پوست و گوشت‌مان حس کردیم.» لوو می‌گوید: «در روز بازی با برزیل با مردم این کشور احساس همدردی می‌کردم.» ولی نیمۀ دوم هم خبرهای خوبی برای فوتبال‌دوستان برزیلی به همراه نداشت. دو گل دیگر از آندره شورله، که به‌صورت بازیکن تعویضی به بازی آمده بود، نتیجه‌ای باورنکردنی روی تابلو ورزشگاه ثبت کرد: آلمان ۷-۰ برزیل. گل دقایق پایانی اسکار به دروازۀ مانوئل نویر هم نمی‌توانست مرحمی بر این درد بزرگ باشد.

 

این باخت اولین باخت برزیل در مسابقات نیمه‌نهایی جام‌های جهانی در ۷۶ سال گذشته بود. این باخت بدترین باخت تاریخ فوتبال برزیل از سال ۱۹۲۰ بود؛ سالی که برزیل ۶-۰ مغلوب اروگوئه شده بود. در تاریخ جام‌های جهانی تنها ۲ تیم بودند که در یک نیمه ۵ گل دریافت کرده بودند: زئیر (در جام‌جهانی ۱۹۷۴ در برابر یوگسلاوی) و هائیتی (باز هم در جام‌جهانی ۱۹۷۴ در برابر لهستان)؛ مشخصاً فوتبال برزیل با زئیر و هائیتی هیچ نسبتی ندارد.

دانته و لوئیس گوستاوو دو بازیکن برزیل در آن بازی بودند که در بوندس‌لیگا بازی می‌کردند و پس از آن بازی باید به باشگاه‌شان در آلمان بازمی‌گشتند. دانته چند ماه پس از آن شکست خفت‌بار می‌گوید: «اگر قرار بود در کشور دیگری به‌غیر از آلمان بازی کنم، شرایط بسیار آسان‌تر می‌بود. مردم آنجا گاهی در قید احترام‌گذاشتن به شما نیستند. آن‌ها کارهایی را که برای‌شان کرده‌اید زود فراموش می‌کنند و ناگهان خود را تنها می‌بینید؛ تنها در برابر مردمی که در برابرتان ایستاده‌اند و به‌محض اینکه بخواهند، با یادآوری چنان خاطره تلخی شما را به راحتی می‌آزارند؛ ولی این اتفاق درس‌های بزرگی به من داد. برای من در فوتبال، گذشته‌ها گذشته است. من امروز زندگی شادی دارم و باید رو به جلو حرکت کنم.»

نیمار مهاجم تیم ملی و امید مردم برزیل در آن جام در مرحلۀ یک‌چهارم نهایی در برابر کلمبیا مصدوم و مجبور شد بازی برابر آلمان را از تلویزیون تماشا کند. دانا، مادر نیمار، می‌گوید: «او وسط نیمه دوم تلویزیون را خاموش کرد و شروع به زاری کرد. رؤیای او همانجا تمام شده بود.»

ولی این داستان دردناک قرار نبود برای همیشه روح مردم برزیل را بیازارد. دو سال بعد ریودوژانیرو میزبان المپیک بود و تیم جوان برزیل و نیمار در پی کسب افتخار و فراموش‌کردن کابوس بلوهوریزونته بودند. البته آن‌ها از دو بازی اول دور گروهی برابر آفریقای جنوبی و عراق با تساوی بدون گل از زمین خارج شدند تا دوباره اعتراضات به عملکرد تیم ملی این کشور اوج بگیرد. ولی موتور تیم به یکباره روشن شد و آنها تیم‌های دانمارک، کلمبیا و هندوراس را در مجموع ۱۲-۰ شکست دادند و راهی فینال شدند؛ فینال در برابر آلمان!

بازی فینال به پنالتی کشیده شد و اینبار تیم خوشحال در پایان بازی، تیم زردپوش میدان بود.

منبع

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه