گفت‌وگو با دنزل واشنگتن

پیش‌ از‌ این گفت‌و‌گوهایی را از دیوید لینچ، ورنر هرتزوگ، وودی آلن، مکس ریشتر، پیتر دینکلیج، آنتونی هاپکینز و آنتونیو باندراس و دارن آرنوفسکی به اشتراک گذاشته‌ایم. در ادامه این رسته گفت‌وگویی با دنزل واشنگتن ستاره سینمای هالیوود را آماده کردیم. او در فیلم‌های زیادی در ژانر اکشن‌-پلیسی و علمی‌-تخیلی همچون شکارچی استخوان، قدرت و روز تعلیم به ایفای نقش پرداخته و تاکنون موفق به دریافت دو جایزه اسکار و سه جایزه گلدن‌گلاب شده است. با روزچین همراه باشید.

گفت‌وگو با دنزل واشنگتن

آقای دنزل واشنگتن اینکه نقش «آدم بدها» را بازی می‌کنید، برایتان لذت‌بخش است؟

به‌عنوان یک بازیگر تئاتر به شما گفته شده که هیچ‌وقت قرار نیست نقش «بد» را بازی کنید. باید نقشی را که محول می‌کنند، دوست داشته باشید. نمی‌توانید بگویید: «آه، در اینجا آدم بد هستم. چگونه آن را اجرا می‌کنید؟»

زمانی که در نقش یک شخصیت «سیاه» فرو می‌روید، روی روانتان تأثیر می‌گذارد؟

نه، برای من حکم انجیلی را دارد که همچون سفر روح است. به خداوند باور دارم. از انسان نمی‌ترسم، ترسم از خداوند است.

انسانی مذهبی هستید؟

صحبتم راجع به معنویت است نه مذهب.

چه فرقی دارد؟

مذهب برایم به این معناست که انسان معنویت را درک کند. پروردگار من و شما با هم متفاوت است. دین برای من حکم شرایط انسان را دارد. اگر مسلمان هستید،‌ نمی‌توانید مسیحی باشید. تعریف من از دین این‌گونه است. زمانی که می‌گوییم: «آه،‌ خداوند تو را نجات نمی‌دهد،‌ در آتش جهنمی خواهی سوخت، چراکه سه‌شنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها آب سیب نمی‌خوری. یا هر کدام از این دیوانه‌بازی‌ها. به هر حال معذرت می‌خواهم نظر خاصی در این مورد ندارم، دارم؟ [می‌خندد]

اینکه شما را سرحال می‌بینم عالی‌ست؛ چون به‌ندرت روی پرده سینما این‌گونه دیده می‌شوید.

حقیقت ندارد.

خُب شما خیلی آثار کمدی بازی نکرده‌اید.

طبیعت شغلم این‌گونه است. اوایل من مرد زندگی‌نامه‌ای بودم [می‌خندد] استیوبیکو؟ مرد زندگی‌نامه‌ای بود! مالکوم ایکس؟ مرد زندگی‌نامه‌ای بود! فیلم توفان و تایتنز را به یاد آور هم همین ‌طور. بعد از آن ناگهان کسی گاف داد و فیلم روز تعلیم ساخته شد. آدم بده! آدم بده را بیاورید! فکر می‌کنم این موضوع به طبیعت شغلم مربوط می‌شود. این چیزی است که همیشه به بازیگران جوان گوشزد می‌کنم: «مجبور نیستید سازش کنید.»

اغلب نقش‌های پیشنهادی را رد می‌کنید؛ چون آن‌ها تکراری هستند؟

قطعاً این‌گونه است. کار من این است که نه بگویم. سیدنی پوینتر سال‌ها پیش به من گفت که چهارپنج فیلم اولی که بازی کنی نشان‌گر سبک بازیگری تو را رقم می‌زند. پس خیلی خوش‌شانس بودم که در دومین فیلم‌ با نورمن جویسون و در سومین فیلم افتخار همکاری با سیدنی لومت را داشتم. همچنین در چهارمین فیلم آزادی را فریاد کن، به کارگردانی ریچارد انتبرا، برای اولین بار نامزد دریافت جایزه شدم. فیلم‌های دیگری بودند که می‌توانستم در آن‌ها بازی کنم؛ اما این کار را نکردم.

مثلاً کدام فیلم‌ها؟

یکی از آن‌ها را به خاطر می‌آورم، سیاهی که نتوانستند بکشند. خیلی افتضاح بود به من گفتند که یک کمدی است و حاضر نشدم در آن ایفای نقش کنم. دستمزد زیادی نصیبم می‌شد اما آن را رد کردم. صبر کردم و شش ماه بعد آزادی را فریاد کن به من پیشنهاد شد. این چیزی است ک همیشه به بازیگران جوان گوشزد می‌کنم. مجبور به سازش نیستید. بروید تئاتر بازی کنید و صبر داشته باشید.

در حرف آسان است. زمانی که پیشنهاد بیست میلیون دلاری به شما بشود و‌ آن را رد کنید…

در این جامعه پیشرفته که امکانات شغلی بالایی وجود دارد، از بخت بد خیلی از جوانان فرصت شکوفایی استعدادهایشان را ندارند. آن‌ها ظاهر خوب و هر چیز شبیه به آن را دارند و زمانی که به بیست سالگی می‌رسند، بوم! تبدیل به ستاره شده‌اند. بدون اینکه چیزی از بازیگری بدانند. بازیگرانی را می‌شناسم و تحسین می‌کنم غالباً از تئاتر می‌آیند. وایولا دیویس و مریل استریپ هر دوی آن‌ها بازیگران تئاتر هستند.

از دست ندهید:  کوئنتین تارانتینو: این سینما، سینمای فاسدی است

قبل از اینکه یک ستاره هالیوودی شوید،‌ در تئاتر آموزش دیده بودید، درست است؟

خُب من «ستارۀ هالیوودی» نیستم. یک بازیگر هستم. ستاره اسمی است که روی من گذاشته‌اند. من ستاره نیستم. اول از همه یک انسان هستم. پیشۀ من بازیگری است. مردم روی شما نام‌ می‌گذارند و شما را برای ستاره شدن آماده می‌کنند؛ سپس نام ستاره را روی‌تان می‌گذارند، بعد از همه این‌ها شما را از رده خارج می‌کنند.[می‌خندد] پس سعی می‌کنم خیلی درگیر نام‌ها نشوم. شغل و حرفه من بازیگری است. به نظرم این شغل برای خانم‌ها سخت‌تر است، چه سفیدپوست چه سیاه‌پوست.

از لقب «ستاره» بدتان می‌آید؟

من یک بازیگر آموزش‌دیده هستم. نامی که روی من گذارند،‌ چیزی است که بقیه می‌گویند پس مشکلی نیست؛ اما به این معنا نیست که راه بروم و بگویم: «آهای، من یک ستاره‌ام.» می‌توانی ماشینم را بیاوری؟ من فقط یک هنرپیشه هستم.

فکر می‌کنید سازوکار استودیو به بازیگران سیاه‌پوست شانس کافی برای ایفای نقش اول را می‌دهد؟

خُب، من اصلاً اطلاعی در مورد سازوکار استودیو ندارم. فکر نمی‌کنم سازوکاری در کار باشد. عده‌ای هستند که با چنگ و دندان می‌خواهند پولدار شوند. داستان همین است. سازمان خاصی وجود ندارد. قضیه از این قرار است. سیستم این‌گونه است. مثل اینکه کسی بگوید: «آهای، اگر جو بلک برایمان صدمیلیون سود دارد، ده‌تا جو بلک دیگر پیدا کن. این طبیعتِ این کار است. فکر می‌کنم این شغل برای زنان سخت‌تر است. سیاه‌پوست یا سفیدپوست فرقی نمی‌کند.

و به مرز چهل‌سالگی که می‌رسید رهایتان می‌کنند.

اما امکان دارد کسی هفتاد سال سن داشته باشد و هنوز دختران بیست‌وپنچ ساله را از آن خود کند! به نظرم حتماً راهی برای اصلاح سیستم اجرایی وجود دارد. استودیوی سیاه‌پوستان هنوز به‌خوبی شکل نگرفته است. مردم راجع به چیز‌هایی که می‌دانند،‌ سخن می‌گویند.

منظورتان چیست؟

فکر نمی‌کنم بتوانید داستانی در مورد یک شخص آفریقایی-آمریکایی اهل پایین شهر در فیلادلفیا بسازید. به نظرم محال است. نمی‌توانید فیلمی درباره سختی‌های شانزده‌سالگی و بزرگ شدن در برلین بسازید زیرا چیزی در مورد آن نمی‌دانید. شمار درباره چیزی که می‌دانید فیلم می‌سازید و با یک بودجه محدود نمی‌تواند صدمیلیون‌دلار بابت چنین فیلمی در هالیوود هزینه کرد. آیا این بدان معناست که آن‌‌ها نژادپرست هستند و در مقابل بچه‌های شانزده‌ساله برلینی جبهه دارند؟

درست است. مردم اغلب دنبال این شایعات می‌روند.

یک نفر از می‌پرسید: «اوه، آیا فکر می‌کنی نژادپرستی باعث شد برای فیلم مالکوم‌ایکس اسکار را نبری؟ من جواب دادم،‌ خب من به آل‌پاچینو رأی دادم. او هشت‌بار نامزد اسکار شد و هر بار هم جایزه را نبرد. من سه‌بار نامزد شدم و عین هر سه‌بار هم بردم. فکر می‌کنید در رابطه با ایتالیایی-آمریکایی‌ها نژادپرستانه رفتار می‌کنند؟ به هر دلیلی ممکن است برنده نشده باشد، ولی در نهایت اسکار را دریافت کرد. نژادپرستی داریم؟ بله، در هر دو جبهه و در همه جای دنیا. این طبیعت انسان است. آیا تمام شکست‌ها از این مسئله نشأت می‌گیرد؟ خیر، من این را باور نمی‌کنم. شخص من شاهد مثال زنده‌ای است که این مسأله را ثابت می‌کند.

منبع

این مقاله را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر دهید
Share

افزودن دیدگاه